غزل شمارهٔ 5959

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
در سخن بر نیاید آوازم
1

در سخن بر نیاید آوازم

نیست اندیشه ای ز غمازم

2

در کمانخانه فلک چون تیر

به پر عاریه است پروازم

3

نیست ناخن به دل زنی هر جا

بینواتر ز رشته سازم

4

آن ضعیفم که می شود چون چشم

پر کاهی حجاب پروازم

5

چون شود با تو ساز صحبت من؟

تو برون ساز و من درون سازم

6

نیست ممکن مرا نهان کردن

پرده در همچو گوهر رازم

7

گرچه در گوشمال عمرم رفت

نشد آهنگ، بخت ناسازم

8

می رسد همچو سرو از آزادی

از زمین تا به آسمان نازم

9

آن سپندم که در حریم ادب

نشنیده است آتش آوازم

10

دلی از ناله می کنم خالی

گر بود همچو نای دمسازم

11

چه کندبحر و کان به همت من؟

کاسه آشام و کیسه پردازم

12

چون جرس، ماندگان قافله را

می رساند به منزل آوازم

13

در قفس بس که مانده ام صائب

رفته از یاد ذوق پروازم

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…