غزل شمارهٔ 5278

موبه‌مو دارم به خاطر خط جانان را تمام

هیچ کس چون من ندارد حفظ قرآن را تمام

صفحه رخسار خوبان را قماش دیگرست

دیده‌ام چون شبنم اوراق گلستان را تمام

نیست جز خورشید تابان مومیایی ماه را

عشق کامل می‌کند ناقص‌عیاران را تمام

حسن می‌بالد به خود در پرده شرم و حیا

می‌نماید چاه و زندان ماه کنعان را تمام

باده بی‌پشت پیش باده‌خواران نارس است

کرد خط پشت لب آن لعل خندان را تمام

نیست یک دل در جهان بی‌داغ عالم‌سوز عشق

هست در زیر نگین عالم سلیمان را تمام

نیست ممکن نیم بسمل عشق بگذارد مرا

می‌کنند اهل مروت زود احسان را تمام

بازگشتی نیست آتش را به شمع نیم‌سوز

می‌کند سوز محبت ناتمامان را تمام

رفت در دنیای بی‌حاصل سراسر عمر تو

ریختی در شوره زار این آب حیوان را تمام

می‌شود از صاحبان دل شکست دل درست

می‌کند خورشید صائب ماه تابان را تمام