غزل شمارهٔ 1714

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است
1

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

بزرگیی که بود عارضی کم از ورم است

2

رخ تو از خط مشکین رقم خطر دارد

سیاه زود شود صفحه ای که خوش قلم است

3

بط شراب که زاهد به خون او تشنه است

به چشم باده پرستان کبوتر حرم است

4

ز پشت دادن ما خصم گو دلیر مشو

که تیغ عجز دل از دست دادگان دو دم است

5

ز رطلهای گران است پشت من بر کوه

ز محتسب کند اندیشه سنگ هر که کم است

6

هر آن که از سیهی می کند سفیدی فرق

دلش دو نیم درین روزگار چون قلم است

7

دلیل ایمنی ملک نیستی صائب

همین بس است که روی وجود در عدم است

Zameen

Poems with the Same Metre and Rhyme

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…