غزل شمارهٔ 602
Toggle stanza 1ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟
11
ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟
نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
22
به خط تسلی ازان لعل آبدار شدم
که خاک می کشد از آب بهتر آتش را
33
ز برق شوخی او ریخت کوه قاف از هم
نهان به شیشه چسان سازم آن پریوش را؟
44
عنان برگ خزان دیده در کف بادست
چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را
که سوختن نبود اشتهای آتش را
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 601
عرق به چهره نشسته است آن پریوش را
که دیده است به این آبداری آتش را؟
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 603
ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را
که شعله ور کند اشک کباب، آتش را
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 604