غزل شمارهٔ 5088
Toggle stanza 1نریزد اگر آب لطف از جمالش
11
نریزد اگر آب لطف از جمالش
بسوزد دو عالم ز برق جلالش
22
مه نو به ناخن زمین می خراشد
ز شرم دوابروی همچون هلالش
33
کشیده است سر در گریبان سوزن
دم عیسی از شرم لطف مقالش
44
ز معموره لامکان گرد خیزد
چو درخانه رم نشیند غزالش
55
سپندی که ازآتش او گریزد
به صد چشم، مجمر بگرید به حالش
Sources
Persian text source: Ganjoor