غزل شمارهٔ 636

رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

ازین نشاط به یکجا دو عید شد جان را

به مصر و شام که گیرند وقف را به تمام

قضات اگر چه نباشند مستحق آن را

به نام نیک تو خواجه فریفته نشوم

که نام نیک تو دام است و زرق مر نان را

به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را

بس است آب دهن آسیای دندان را

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را

گرفت خیل پری در میان سلیمان را

بهار شد که ببندند در گلستان را

شکوفه پنبه شود گوش باغبانان را

لبت به خون جگر شسته روی مرجان را

خط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

ببین به دور لبش خط عنبرافشان را

که چون شراب برون داده راز پنهان را

ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را

که چشم شیر نگهبان بود نیستان را