غزل شمارهٔ 3524

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند
1

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

عاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند

2

از نظربندی حرص است که کوته نظران

خون خود بر لب دریای کرم می نوشند

3

هست از جام دگر مستی هر طایفه ای

حاجیان باده ز قندیل حرم می نوشند

4

تازه رویان چه غم از موج حوادث دارند؟

همچو گل صد قدح خون پی هم می نوشند

5

چشم حسرت به سفالین قدح ما دارند

منعمانی که می از ساغر جم می نوشند

6

دوستانی که درین میکده یکرنگ همند

می گلرنگ ز خون دل هم می نوشند

7

عاشقان پای غم از می به حنا می گیرند

بیغمان می ز پی دفع الم می نوشند

8

گر فتد سوخته نانی به کف بی برگان

همه یکجا شده چون لاله به هم می نوشند

9

مستی اهل فنا رتبه دیگر دارد

می بی جام ز دریای عدم می نوشند

10

صائب این آن غزل هادی وقت است که گفت

ای خوش آنان که می از جام عدم می نوشند

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…