غزل شمارهٔ 2146

نیک و بد این مرحله خاکش به ‌کمین است

چشمی‌ که به پا دوخته باشی همه بین است

این خانه چه خانه ست پریخانه چین است

پر حور یکی غرفه ز فردوس برین است

آن کیست سواره که بلای دل و دین است

صد خانه برانداخته در خانه زین است

اندر دل من عشق تو چون نور یقین است

بر دیدهٔ من نام تو چون نقش نگین است

آن خانه برانداز که در خانه زین است

معمار تمنای من خاک نشین است