غزل شمارهٔ 3943
Toggle stanza 1کسی برون سرازین بحربیکرانه کند
11
کسی برون سرازین بحربیکرانه کند
که سربه اره پشت نهنگ شانه
22
زمانه روی گل سرخ را بر آتش داشت
سزای آن که شکرخند بیغمانه کند
33
ز جوش گل نفس غنچه پردگی شده است
چگونه مرغ درین گلشن آشیانه کند
44
شکر به چاشنی زهر عادتی نرسد
زمانه ساز چه اندیشه از زمانه کند
55
شدم مقیم به دشت جنون چه دانستم
که موج ریگ روان کار تازیانه مند
66
به نخل خامه صائب شکستگی مرساد
که اختراع غزلهای عاشقانه کند
Sources
Persian text source: Ganjoor