غزل شمارهٔ 5182

پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

سر منصور بود کنگره خانه عشق

حیف فرهاد که با آنهمه شیرین کاری

شد به خواب عدم از تلخی افسانه عشق

گر درآتش روی از خامیت آتش سوزد

تا سرت گرم نگشته است زپیمانه عشق

شیشه بندان ظرافت بهمش می شکنند

محتسب گر گذرد از دل میخانه عشق

با چه رو، روی به طوف حرم کعبه کنیم؟

نیست بر جبهه ما صندل بتخانه عشق

چو سبو شانه ندزدیده ام از باده کشی

کرده ام ازدل و جان خدمت میخانه عشق

من به معموره عقلم به پشیزی محتاج

گنج برروی هم افتاده به ویرانه عشق

قطره ای نیست هوایی نبود در سر او

می پرد چشم حباب از پی پیمانه عشق

شعله رابا خس و خاشاک بهم درپیچد

چون شود برق عنان گریه مستانه عشق

رفته ام دررگ و در ریشه دیوار چوکاه

نتوان کرد مرا دور ز کاشانه عشق

چشم زخمی به سبکدستی آن کس مرساد

که ز خاکستر دل ریخت پی خانه عشق

خون دل نیز شریک است درین آمیزش

نه همین اشک بود گوهر یکدانه عشق

سر پیچیدن دستار ندارم صائب

می روم گرد سر وضع غریبانه عشق