غزل شمارهٔ 104
Toggle stanza 1هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را
11
هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را
جامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
22
عقدهٔ دل را به زورِ اشک نتوان باز کرد
گریه نتواند گره از دل گشودن تاک را
33
عقل در اصلاح ما بیهوده میسازد دماغ
چوُن جنونِ دوری از سر میرود افلاک را؟
44
صائب از فکرِ گلوسوزِ تو لذّت میبرد
هر که میداند زبانِ شعلهٔ ادراک را
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را
کآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 2
هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را
شعله در خرمن زنی مشتی خس و خاشاک را
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 38
نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را
سیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 103
از بلندی مانع گردش شود افلاک را
گر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 105
مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم
می کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 106