غزل شمارهٔ 565
Toggle stanza 1آب حیوان زند آب در میخانه ما
11
آب حیوان زند آب در میخانه ما
می گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
22
از سر شیشه اگر پنبه بگیرد ساقی
گل ابری شود از گریه مستانه ما
33
در دل ما نبود منزلتی دنیا را
گنج افتاده ز طاق دل ویرانه ما
44
دانه سوخته خال، پر و بال رساند
بر لب کشت همان خال بود دانه ما
55
چند از دور کسی دست بر آتش دارد؟
رشته فرسود ادب شد پر پروانه ما
66
صائب از بس که پریشانی خاطر جمع است
جغد وحشت کند از سایه ویرانه ما
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما
تا کشد گنج جفا رخت به ویرانه ما
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 71
لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما
سیل را پای به سنگ آمده در خانه ما
Ghalib DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 39
سیل را گنج شمارد دل ویرانه ما
برق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 566