غزل شمارهٔ 3520

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند
1

روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

چشم نظارگیان را به گهر می گیرند

2

جامه شهپر طاوس در او می پوشند

بیضه زاغ اگر در ته پر می گیرند

3

نتوانند به صد قرن گرفتن شاهان

کشوری را که به یک آه سحر می گیرند

4

رهرو عشق به دنبال نبیند چون برق

کاهلان هر نفس از خویش خبر می گیرند

5

سخن پاک محال است که بر خاک افتد

طوطیان مزد خود آخر ز شکر می گیرند

6

ای که با سوختگان ذوق تکلم داری

سرمه در راه نفس ریز که در می گیرند

7

خبر از قافله ریگ روان می گیرند

از من این بیخبرانی که خبر می گیرند

8

پردلان چشم ندارند که دشمن بینند

نه ز عجزست که بر روی، سپر می گیرند

9

خجل از آبله های دل خویشم که مدام

ساغری پیش من تشنه جگر می گیرند

10

خنده با چاشنی عمر نمی گردد جمع

پسته را بی لب خندان به شکر می گیرند

11

عنقریب است نفس سوختگان خط سبز

از لبش داد من تشنه جگر می گیرند

12

صائب این صاف ضمیران چو دهن باز کنند

چون صدف دامنی از در و گهر می گیرند

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…