غزل شمارهٔ 1123
Poet: Saib
Toggle stanza 1سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است
11
سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است
گل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است
22
نه لباس تندرستی، نه امید پختگی
میوه خامم به سنگ از شاخسار افتاده است
33
در چنین وقتی که شاخ خشک ما در آتش است
حله رحمت ز دوش نوبهار افتاده است
44
ناامیدی می کند خون گریه بر احوال من
کشت امیدم ز چشم نوبهار افتاده است
55
هرگز از من چون کمان بر دست کس زوری نرفت
این کشاکش در رگ جانم چه کار افتاده است؟
66
(آفتاب نشأه تا از مشرق مغزم دمید
کوکب عقلم ز اوج اعتبار افتاده است)
77
شکر گردون ستمگر می کند هر صبح و شام
کار صائب تا به اهل روزگار افتاده است
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor