غزل شمارهٔ 2209
Toggle stanza 1سر زهاد خشک بی شورست
11
سر زهاد خشک بی شورست
لب دلمردگان لب گورست
22
سر بی شور، جام بی باده
دل بی عشق زنده در گورست
33
دل پر داغ، لاله زار بهشت
سر پر شور، قصر پر حورست
44
در شکستن بود حلاوت دل
شهد در کسر شان زنبورست
55
چون هما رزقش استخوان سازند
به سعادت کسی که مغرورست
66
زخم در تیغ می شود ناسور
بس که آفاق پر شر و شورست
77
چه کنم تن به عاجزی ندهم؟
که زمین سخت و آسمان دورست
88
ره مده حرص و آز را در دل
که پر و بال دشمن مورست
99
تلخ شیرین لبان گوارنده است
باده صائب ز آب انگورست
Sources
Persian text source: Ganjoor