غزل شمارهٔ 1418

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست
1

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

رگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

2

می کند بس دل پر آبله را شق چو انار

چون به، این گرد کز آن سیب زنخدان برخاست

3

خط پاکی است بر آیینه صفا جوهر را

از رخ او خط مشکین به چه عنوان برخاست؟

4

خاک در کاسه خورشید جهانتاب کند

این غباری که ازان چهره تابان برخاست

5

زان خط سبز کز آن چهره گلرنگ دمید

موی از سبزه بر اندام گلستان برخاست

6

فتنه را عالم پر شور کمر می بندد

مگر از جای خود آن سرو خرامان برخاست؟

7

پیش دریای پر آتش چه نماید شرری؟

لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست

8

غوطه در چشمه خورشید زند دیده وری

که چو شبنم سبک از گلشن امکان برخاست

9

می شود در صف عشاق علم، جانبازی

که به تعظیم خرامش ز سر جان برخاست

10

رفتن از عالم پرشور به از آمدن است

غنچه دلتنگ به باغ آمد و خندان برخاست

11

برد از سرمه چنان گوشه چشمت آرام

که نفس سوخته از خاک صفاهان برخاست

12

تا من از گرمروی بادیه پیما گشتم

از ره کعبه روان خار مغیلان برخاست

13

نشد از خون جگر دست و دهانش رنگین

هر که صائب ز سر نعمت الوان برخاست

Zameen

Poems with the Same Metre and Rhyme

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…