غزل شمارهٔ 6015
Poet: Saib
Toggle stanza 1تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن
11
تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن
می خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن
22
راه حرف آشنایان سبزه بیگانه بست
اینقدر غافل مباش از گلستان خویشتن
33
نیست نرگس را چو برگ گل به شبنم احتیاج
دولت بیدار باشد دیده بان خویشتن
44
چون گل رعنا فریب مهلت دوران مخور
در بهاران بگذران فصل خزان خویشتن
55
چون صدف ناچار اگر باید لب خواهش گشاد
پیش هر ناشسته رو مگشا دهان خویشتن
66
سرفرو نارد به چرخ پست فطرت، هر که ساخت
از بلندی های همت آسمان خویشتن
77
ریزه چین خوان من ذرات و من چون آفتاب
از شفق در خون زنم هر روز نان خویشتن
88
از زبردستان کسی زه بر کمان من نبست
حلقه بیرون بردم از میدان کمان خویشتن
99
بلبلان افسرده می گردند صائب، ورنه من
تخته می کردم ز خاموشی دکان خویشتن
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor