غزل شمارهٔ 576

تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازی

چه حاجت است که با ما کرشمه ای سازی

عروس حجله طبعم که شاهد سخن است

ز آب و خاک خراسان چو دید ناسازی

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی

به زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟

چو برقع از رخ زیبای خود براندازی

بگو نظارگیان را صلای جانبازی

امیدوارم اگر صد رهم بیندازی

که بار دیگرم از روی لطف بنوازی

تو خود به صحبت امثال ما نپردازی

نظر به حال پریشان ما نیندازی

مشورت با زنان تباه است و سخاوت با مفسدان گناه.

خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان، عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان.

خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی