رباعی شمارهٔ 133

ابوعلی دقاق - قدس سره - گوید در آخر عمر چندان درد بر وی پدید آمده بود که آخر هر روز به بام برآمدی و روی بر آفتاب کردی و گفتی: ای سرگردان مملکت، امروز چون بودی و چون گذرانیدی، هیچ جای بر اندوهگین این حدیث تافتی؟ هیچ جای از زیر و زبر شدگان این واقعه خبر یافتی؟ هم از این جنس می گفتی تا آفتاب فرو شدی.

ای مهر که نیست چون تو عالم گردی

ای خواجه مرا به لطف خود پروری

زآوردن پشت و دنبه فربه کردی

ای دل تو و درد او اگر خود مردی

جان بندهٔ تست اگر تو صاحب دردی

با بی‌خبران اگر نشستی بردی

با هشیاران اگر نشستی مردی

چونی ای آنکه از جمال فردی

صدبار ز چو نیم برون آوردی

غم را دیدم گرفته جام دردی

گفتم که غما خبر بود رخ زردی

مردی که فلک رخنه کند از دردی

مردی که خداش کاشکی ناوردی

امروز چو جمله عمر ضایع کردی

فردا چکنی به خاک و خون میگردی