رباعی شمارهٔ 123

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو

بر درگهِ او شهان نهادندی رو

بردار پیاله و سبو ای دلجو

برگَرْد به گِردِ سبزه‌زار و لبِ جو

آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو

بر درگه آن شهان نهادندی رو

ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دو

همچون من و تو، دید بسی کهنه و نو

ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو

رنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو

ای بسته تو خواب من به چشم جادو

آن آب حیات و نقل بیخوابان کو

بر آتش چو دیک تو خود را میجو

می‌جوش تو خودبخود مرو بر هر سو

گر عاشق عشق ما شدی، ای مه‌رو

بیرون شو ازین شش جهت تو بر تو