غزل شمارهٔ 474

ز درد تا شده چشمت چو اشک ما گلگون

نشسته اند ازین درد مردمان در خون

تبارک الله ازین شکل و شیوه موزون

تو را رسد که بنازی به حسن روزافزون

بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون

که بی‌تو زار چنان شد که: من نگویم چون؟

چو دل ز دایرهٔ عقل بی تو شد بیرون

مپرس از دلم آخر که: چون شد آن مجنون؟

چه کرده‌ام که دلم از فراق خون کردی؟

چه اوفتاد که درد دلم فزون کردی؟