غزل شمارهٔ 564

بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری

درست شد که نداری سر وفاداری

هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

نمود روی به من بعد مدتی یاری

به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری

ببالد از مژه انگشتهای زنهاری

به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری

دل شکستهٔ ماکرد ناله معماری

خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری

که ‌گر سپهر شوی می‌کشی نگو نساری

دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری

گره گشایی ناخن کشد به سر خاری

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری

دلم ز کار زمانه گرفت بیزاری

بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری

چو ما به هر دو جهان خود کجاست دلداری

تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری

چگونه رطل گران خوار را به دست آری