غزل شمارهٔ 514

تمثال خیالیم چه زشتی چه نکویی

ای آینه بر ما نتوان بست دورویی

ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

چشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی

ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی

روی تو ببرد از دل ما هر غم رویی