غزل شمارهٔ 559

چون در جهان خوبی امروز کامکاری

شاید که عاشقان را کامی ز لب بر آری

شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری

یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری

چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

گر از شراب دوشین در سر خمار داری

بگذار جام ما را با این چه کار داری

با صد هزار دستان آمد خیال یاری

در پای او بمیرا هر جا بود نگاری

وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاری

ارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری

تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟

چون می‌شویم عاشق بر چهرهٔ تو باری

عمری به بوی یاری کردیم انتظاری

زآن انتظار ما را نگشود هیچ کاری