غزل شمارهٔ 405
Poet: Rumi
Toggle stanza 1به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت
11
به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت
که سر و پا و سلامت نبود روز قیامت
22
حشم عشق درآمد ربض شهر برآمد
هله ای یار قلندر بشنو طبل ملامت
33
دل و جان فانی لا کن تن خود همچو قبا کن
نه اثر گو نه خبر گو نه نشانی نه علامت
44
چو من از خویش برستم ره اندیشه ببستم
هله ای سرده مستم برهانم به تمامت
55
هله برجه هله برجه قدمی بر سر خود نه
هله برپر هله برپر چو من از شکر و غرامت
66
ببر ای عشق چو موسی سر فرعون تکبر
هله فرعون به پیش آ که گرفتم در و بامت
77
چو من از غیب رسیدم سپه غیب کشیدم
برو ای ظالم سرکش که فتادی ز زعامت
88
هله پالیز تو باقی سر خر عالم فانی
همه دیدار کریمست در این عشق کرامت
99
نکند رحمت مطلق به بلا جان تو ویران
نکند والده ما را ز پی کینه حجامت
1010
نبود جان و دلم را ز تو سیری و ملولی
نبود هیچ کسی را ز دل و دیده سآمت
1111
بجز از عشق مجرد به هر آن نقش که رفتم
بنه ارزید خوشیهاش به تلخی ندامت
1212
هله تا یاوه نگردی چو در این حوض رسیدی
که تکش آب حیاتست و لبش جای اقامت
1313
چو در این حوض درافتی همه خویش بدو ده
به مزن دستک و پایک تو به چستی و شهامت
1414
همه تسلیم و خمش کن نه امامی تو ز جمعی
نرسد هیچ کسی را به جز این عشق امامت