غزل شمارهٔ 2644
Toggle stanza 1یک روز مرا بر لب خود میر نکردی
11
یک روز مرا بر لب خود میر نکردی
وز لعل لبت جامگی تقریر نکردی
22
زان شب که سر زلف تو در خواب بدیدم
حیران و پریشانم و تعبیر نکردی
33
یک عالم و عاقل به جهان نیست که او را
دیوانه آن زلف چو زنجیر نکردی
44
بگریست بسی از غم تو طفل دو چشمم
وز سنگ دلی در دهنش شیر نکردی
55
در کعبه خوبی تو احرام ببستیم
بس تلبیه گفتیم و تو تکبیر نکردی
66
بگرفت دلم در غمت ای سرو جوان بخت
شد پیر دلم پیروی پیر نکردی
77
با قوس دو ابروی تو یک دل به جهان نیست
تا خسته بدان غمزه چون تیر نکردی
88
بس عقل که در آیت حسن تو فروماند
وز وی به کرم روزی تفسیر نکردی
99
در بردن جانها و در آزردن جانها
الحق صنما هیچ تو تقصیر نکردی
1010
در کشتنم ای دلبر خون خوار بکردم
صد لابه و یک ساعت تأخیر نکردی
1111
در آتش عشق تو دلم سوخت به یک بار
وز بهر دوا قرص تباشیر نکردی
1212
بیمار شدم از غم هجر تو و روزی
از بهر من خسته تو تدبیر نکردی
1313
خورشید رخت با زحل زلف سیاهت
صد بار قران کرد و تو تأثیر نکردی
1414
بر خاک درت روی نهادم ز سر عجز
وز قصه هجرانم تحریر نکردی
1515
خامش شوم و هیچ نگویم پس از این من
هر چاکر دیرینه چو توفیر نکردی