غزل شمارهٔ 1043
Toggle stanza 1مرا اقبال خندانید آخر
11
مرا اقبال خندانید آخر
عنان این سو بگردانید آخر
22
زمانی مرغ دل بربسته پر بود
بدادش پر و پرانید آخر
33
زهی باغی که خندانید از فضل
بدان ابری که گریانید آخر
44
زهی نصرت که مر اسلام را داد
زهی ملکی که استانید آخر
55
به چوگان وفا یک گوی زرین
در این میدان بغلطانید آخر
66
کمر بگشاد مریخ و بینداخت
سلحها را بدرانید آخر
77
بخندد آسمان زیرا زمین را
خدا از خوف برهانید آخر