رباعی شمارهٔ 213

آن ماه که گفتی ملک رحمانست

این بار اگرش نگه کنی شیطانست

امروز در این خانه کسی رقصانست

که کل کمال پیش او نقصانست

بازآی که یار بر سر پیمانست

از مهر تو برنگشت صد چندانست

با شب گفتم گر بمهت ایمانست

این زود گذشتن تو از نقصانست

تا چهرهٔ آفتاب جان رخشانست

صوفی به مثال ذره‌ها رقصانست

در کوی غم تو صبر بی‌فرمانست

در دیده ز اشک پرتو حرمانست

در نِه قدم ار چه راه بی‌پایانست

کز دور نظاره، کارِ نامردانست

در نِه قدمی که چشمهٔ حیوانست

میگرد چو چرخ تا مهت گردانست

گفتم دلم از تو بوسه‌ای خواهانست

گفتا که بهای بوسهٔ ما جانست

من زان جانم که جانها را جانست

من زان شهرم که شهر بی‌شهرانست