غزل شمارهٔ 1689
Toggle stanza 1صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم
11
صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم
چون بوی تو بیامد دیدم که زنده بودم
22
صد بار جان بدادم وز پای درفتادم
بار دگر بزادم چون بانگ تو شنودم
33
تا روی تو بدیدم از خویش نابدیدم
ای ساخته چو عیدم وی سوخته چو عودم
44
دامی است در ضمیرم تا باز عشق گیرم
آن باز بازگونه چون مرغ درربودم
55
ای شعلههای گردان در سینههای مردان
گردان به گرد ماهت چون گنبد کبودم
66
آن ساعت خجسته تو عهدها ببسته
من توبهها شکسته بودم چنانک بودم
77
عقلم ببرد از ره کز من رسی تو در شه
چون سوی عقل رفتم عقلم نداشت سودم