غزل شمارهٔ 737
Poet: Rumi
Toggle stanza 1نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد
11
نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد
گریههای جمله عالم در وصالش خنده شد
22
یاد آن کس کن که چون خوبی او رویی نمود
حسنهای جمله عالم حُسن او را بنده شد
33
جمله آب زندگانی زیر تختش میرود
هر کی خورد از آب جویش تا ابد پاینده شد
44
یک شبی خورشید پایهٔ تخت او را بوسه داد
لاجرم بر چرخ گردون تا ابد تابنده شد
55
زندگیِ عاشقانش جمله در افکندگیست
خاک طامع بهر این در زیر پا افکنده شد
66
آهوان را بوی مشک از طرهاش بر ناف زد
تا مشام شیر صید مرجها غرنده شد
77
بال و پر وهم عاشق زآتش دل چون بسوخت
همچو خورشید و قمر بیبال و پر پرنده شد
88
ای خنک جانی که لطف شمس تبریزی بیافت
برگذشت از نه فلک بر لامکان باشنده شد