غزل شمارهٔ 3158

کودکی از بنی هاشم با یکی از ارباب مکارم بی ادبی کرد، شکایت به عمش بردند، خواست تا وی را ادب کند گفت: ای عم من کردم آنچه کردم و عقل من با من نبود، تو بکن آنچه می کنی و عقل تو با توست.

گر سفیهی به حکم نفس و هوا

هر شبی با دلی و صد زاری

منم و آب چشم و بیداری

ای پسندیده حیف بر درویش

تا دل پادشه به دست آری

نادان را به از خاموشی نیست وگر این مصلحت بدانستی نادان نبودی.

چون نداری کمالِ فضل آن به

آوخ آوخ چو من وفاداری

در تمنای چون تو خون‌خواری

ساقیا ساقیا روا داری

که رود روز ما به هشیاری

عشق در کفر کرد اظهاری

بست ایمان ز ترس زناری