غزل شمارهٔ 2249
Toggle stanza 1به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو
11
به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو
چو اشتهای سماعت بود بگهتر گو
22
چو من ز خواب سر و پای خویش گم کردم
تو گوش من بگشایی که قصه از سر گو
33
چو روی روز نهان شد به زیر طره شب
بگیریم که از آن طره معنبر گو
44
فتاده آتش خواب اندر این نیستانها
تو آمده که حدیث لب چو شکر گو
55
و آنگهی به یکی بار کی شوی قانع
غزل تمام کنم گوییم مکرر گو
66
بیا بگو چه کنی گر ز خوابناکی خویش
به تو بگوید لالا برو به عنبر گو
77
از آنچ خوردهای و در نشاط آمدهای
مرا از آن بخوران و حدیث درخور گو
88
ز من چو میطلبی مطربی مستانه
تو نیز با من بیدل ز جام و ساغر گو
99
من این به طیبت گفتم وگر نه خاک توام
مرا مبارک و قیماز خوان و سنجر گو