غزل شمارهٔ 936
Poet: Rumi
Toggle stanza 1مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند
11
مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند
مرا جمال تو باید قمر چه سود کند
22
چو مست چشم تو نبود شراب را چه طرب
چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند
33
مرا زکات تو باید خزینه را چه کنم
مرا میان تو باید کمر چه سود کند
44
چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کار
چو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند
55
چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نور
چو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند
66
لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سود
پناه تو چو نباشد سپر چه سود کند
77
شبم چو روز قیامت دراز گشت ولی
دلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند
88
شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنند
چو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند
99
چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سود
چو دل دلی ننماید جگر چه سود کند
1010
چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سود
بصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند
1111
مرا به جز نظر تو نبود و نیست هنر
عنایتت چو نباشد هنر چه سود کند
1212
جهان مثال درختست برگ و میوه ز توست
چو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند
1313
گذر کن از بشریت فرشته باش دلا
فرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند
1414
خبر چو محرم او نیست بیخبر شو و مست
چو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند
1515
ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافت
وجود تیره او را دگر چه سود کند