غزل شمارهٔ 1155

شبی‌که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر

چو اخگرم عرق چهره بود خاکستر

هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سر

به موج چشمهٔ خورشید می‌زند ساغر

چو از تنوع اوضاع گنبد دایر

بیاض صبح نمود از سواد شب ظاهر

فساد چرخ نبینیم و نشنویم همی

که چشمها همه کور است و گوشها همه کر

فسانه ای بشنو عرفی از من بیمار

که باشدت بنفاق معاشران رهبر

درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

نه رنج اره کشیدی نه زخمه‌های تبر

کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر

هنوز خواجه در اینست ریش خواجه نگر

چو دررسید ز تبریز شمس دین چو قمر

ببست شمس و قمر پیش بندگیش کمر