غزل شمارهٔ 2608
Toggle stanza 1افند کلیمیرا از زحمت ما چونی
11
افند کلیمیرا از زحمت ما چونی
ای جان صفا چونی وی کان وفا چونی
22
ای فخر خردمندان وی بیتو جهان زندان
وی عاشق بیدل را درمان و دوا چونی
33
مه گوش همیخارد صد سجده همیآرد
میگوید حسنت را کی خوب لقا چونی
44
باری من بیچاره گشتم ز خود آواره
زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی
55
ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو
ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی
66
تلخ است فراق تو دوری ز وثاق تو
ای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی
77
زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی
ای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی
88
ای آینه مانده در دست دو سه زنگی
وی یوسف افتاده با اهل عما چونی
99
ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان
وی بلبل آن بستان با ناشنوا چونی
1010
ای آدم خوکرده با جنت و با حورا
افتاده در این غربت با رنج و عنا چونی
1111
ای آنک نمیگنجی در شش جهت عالم
با این همگی زفتی در زیر قبا چونی
1212
مصباح و زجاجی تو پیش دو سه نابینا
از عربده کوران وز زخم عصا چونی
1313
پیغام و سلام ما ای باد بگو با دل
با این همه بیبرگی داوودنوا چونی
1414
بس کردم من اما برگو تو تمامش را
کای تشنه پرخواره با جام خدا چونی
Zameen