غزل شمارهٔ 2094
Toggle stanza 1یک قوصره پر دارم ز سخن
11
یک قوصره پر دارم ز سخن
جان میشنود تو گوش مکن
22
دربند خودی زین سیر شدی
گیری سر خود ای بیسر و بن
33
چون مستمعان جمله بروند
گویم غم نو با یار کهن
44
کی سیر شود ماهی ز تری
یا تشنه حق از علم لدن
55
گر سیر شدند این مستمعان
جان میشنود از قرط اذن