غزل شمارهٔ 429
Toggle stanza 1عاشقی و بیوفایی کار ماست
11
عاشقی و بیوفایی کار ماست
کار کار ماست چون او یار ماست
22
قصد جان جمله خویشان کنیم
هر چه خویش ما کنون اغیار ماست
33
عقل اگر سلطان این اقلیم شد
همچو دزد آویخته بر دار ماست
44
خویش و بیخویشی به یک جا کی بود
هر گلی کز ما بروید خار ماست
55
خودپرستی نامبارک حالتیست
کاندر او ایمان ما انکار ماست
66
آنک افلاطون و جالینوس توست
از منی پرعلت و بیمار ماست
77
نوبهاری کو نوی خود بدید
جان گلزارست اما زار ماست
88
این منی خاکست زر در وی بجو
کاندر او گنجور یار غار ماست
99
خاک بیآتش بننماید گهر
عشق و هجران ابر آتشبار ماست
1010
طالبا بشنو که بانگ آتشست
تا نپنداری که این گفتار ماست
1111
طالبا بگذر از این اسرار خود
سر طالب پرده اسرار ماست
1212
نور و نار توست ذوق و رنج تو
رو بدان جایی که نور و نار ماست
1313
گاه گویی شیرم و گه شیرگیر
شیرگیر و شیر تو کفتار ماست
1414
طالب ره طالب شه کی بود
گرچه دل دارد مگو دلدار ماست
1515
شهر از عاقل تهی خواهد شدن
این چنین ساقی که این خمار ماست
1616
عاشق و مفلس کند این شهر را
این چنین چابک که این طرار ماست
1717
مدرسه عشق و مدرس ذوالجلال
ما چو طالب علم و این تکرار ماست
1818
شمس تبریزی که شاه دلبریست
با همه شاهنشهی جاندار ماست
Zameen