غزل شمارهٔ 949
Toggle stanza 1مرا وصال تو باید صبا چه سود کند
11
مرا وصال تو باید صبا چه سود کند
چو من زمین تو گشتم سما چه سود کند
22
ایا بتان شکرلب چو روی شه دیدم
مرا جمال و کمال شما چه سود کند
33
دلم نماند و گدازید چون شکر در آب
جمال ماه رخ دلربا چه سود کند
44
فلک ببست میان مرا ز فضل کمر
ولیک بیشه شهره قبا چه سود کند
55
هزار حیله کنم من دغا و شیوه عشق
چو شه حریف نباشد دغا چه سود کند
66
مرا بقا و فنا از برای خدمت اوست
مرا چو آن نبود این بقا چه سود کند
77
سقا و آب برای حرارت جگرست
جگر چو خون شد ای دل سقا چه سود کند
88
فلک به ناله شد از بس دعا و زاری من
چو بخت یار نباشد دعا چه سود کند
99
مگو چنین تو چه دانی بلا دریست نهان
خدای داند و بس کاین بلا چه سود کند
1010
چو خونبهای تو ای دل هوای عشق ویست
مگو که کشته شدم خونبها چه سود کند
1111
تو هان و هان به دل و دیده خاک این ره شو
چو خاک باشی باید علا چه سود کند
1212
در آن فلک که شعاعات آفتاب دلست
هزار سایه و ظل هما چه سود کند
1313
هما و سایهاش آن جا چو ظلمتی باشد
ز نور ظلمت غیر فنا چه سود کند
1414
دلا تو چند زنی لاف از وفاداری
برو به بحر وفا این وفا چه سود کند
1515
صفای باقی باید که بر رخت تابد
تو جندره زده گیر این صفا چه سود کند
1616
چو کبر را بگذاری صفا ز حق یابی
بدانی آنگه کاین کبریا چه سود کند
1717
برو به نزد خداوند شمس تبریزی
فقیر او شو جانا غنا چه سود کند