غزل شمارهٔ 2609

روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی

گفت ار نظری داری ما را به از این بینی

ای بود تو از کی نی وی ملک تو تا کی نی

عشق تو و جان من جز آتش و جز نی نی