غزل شمارهٔ 2090
Toggle stanza 1به پیش آر سغراق گلگون من
11
به پیش آر سغراق گلگون من
ندانم که بادهست یا خون من
22
نجاتی است جان را ز غرقاب غم
چو کشتی نوحی به جیحون من
33
مرا خوش بشوید ز آب و ز گل
رساند به اصل و به عرجون من
44
در اجزای من خوش درآمیخته
به خویشی چو موسی و هارون من
55
زهی آب حیوان زهی آتشی
که جمعند هر دو به کانون من
66
چو نایم ببوسد چو دفم زند
چه خوش چنگ درزد به قانون من
77
برو باقی از ساقی من بجوی
کز او یافت شیرینی افسون من