غزل شمارهٔ 1927
Toggle stanza 1وقت آمد توبه را شکستن
11
وقت آمد توبه را شکستن
وز دام هزار توبه جستن
22
دست دل و جانها گشادن
دست غم را ز پس ببستن
33
معشوقه روح را بدیدن
لعل لب او به بوسه خستن
44
در آب حیات غسل کردن
در وی تن خویش را بشستن
55
برخاست قیامت وصالش
تا کی به امید درنشستن
66
گر بسکلد آن نگار بنگر
صد پیوست است در آن سکستن
77
مخدومی شمس دین تبریز
ای جان تو رمیدهای ز بستن