شمارهٔ 39

نیست به دست امید بخت مرا آن کمند

کافتدش از هیچ رو صید مرادی به بند

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانک بلندت کند تا بتواند فکند

روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند

مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببند

خاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

ذوق رهایی نیافت، آهوی سر درکمند

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانکه بلندی دهد، تا بتواند فکند