غزل شمارهٔ 77
Toggle stanza 1زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
11
زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
تسلیم گشتن و بتپیدن سماع ماست
22
در پیشگاه دیر و حرم، هر کجا، که هست
دین شکسته و دل پر خون متاع ماست
33
صد فوج ناز و عشوه به میدان طلب، که ما
جنگ ستیزه ی تو و عجز شجاع ماست
44
چون راحت آیدت به سلام، ای رفیق درد
آغوش برگشا که وقت وداع ماست
55
عرفی نوای مرغ تو در هیچ باغ نیست
این نغمه خاصه ی چمن اختراع ماست
Sources
Persian text source: Ganjoor