غزل شمارهٔ 82
Poet: Urfi
Toggle stanza 1کسی که بر اثر مدعای خویشتن است
11
کسی که بر اثر مدعای خویشتن است
کشیده تیغ ستم در قفای خویشتن است
22
کسی که مایه ی امکان و شأن مطلب دید
اگر ملول نشیند به جای خویشتن است
33
چنان ز فیض قناعت به عیش مشغولم
که نفس کام طلب در غذای خویشتن است
44
هزار معجزه بنمود عشق و عقل جهول
هنوز امت اندیشه های خویشتن است
55
عدیل فطرت عرفی است همت ساقی
که حاتم دگران و گدای خویشتن است
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor