غزل شمارهٔ 510

در عهد تو یک سر به گریبان نرسیده

کش چاک دل از سینه به دامان نرسیده

محمود پریشان سر زلف ایازست

کاریست محبت که به سامان نرسیده

مجنون نشد آرام پذیر از رخ لیلی

دردیست جدایی که به درمان نرسیده

هر قطره ای از چشم ترم سیل جهانیست

جایی رسد این گریه که طوفان نرسیده

دیریست که از نگهت پیراهن یوسف

بویی به سوی کلبه احزان نرسیده

بس کز رسن زلف گره گیر تو بندیم

ما را نمی از چاه زنخدان نرسیده

ماییم و کتابی و چراغی که فروغش

از خانه تاریک به ایوان نرسیده

صد بار ز آغاز به انجام رساندیم

افسانه دردی که به پایان نرسیده

فریاد که طی گشت ره عمر «نظیری »

این جان الم دیده به جانان نرسیده