غزل شمارهٔ 479

بیمار بی‌دردی دلا درمان نخواهی یافتن

وحی ار به تو نازل شود ایمان نخواهی یافتن

چرخی‌ست در گرد آمده کاری‌ست سر در گم شده

سررشته کز کف داده‌ای آسان نخواهی یافتن

قربی که خاصان شهش در آرزوی یک دمند

مفت از خطا درباختی ارزان نخواهی یافتن

باشد سخن سیم و گهر نزد معیر پاک بر

کآن دم که نرخش بشکند تاوان نخواهی یافتن

باغی است طبعت پر شجر از نظم و نثرش شاخ و بر

دهقان ترازش گر کند نقصان نخواهی یافتن

از جویبار خود نوا بر نوبهار من مزن

فردا چو صحرا بشکفد بستان نخواهی یافتن

شب رخت سودا باز کن ورنه به وقت صبحدم

از گرمی بازار من دکان نخواهی یافتن

سلطان ظالم را ظفر بر لشکر مظلوم نیست

درویش اگر ماند به جا سلطان نخواهی یافتن

احسان ساقی بی‌زیان ظرف «نظیری» بیکران

دور ار چنین گردان شود مهمان نخواهی یافتن