غزل شمارهٔ 262

گردش چشم بتان مستی من حالی کرد

دور وارون نتواند قدحم خالی کرد

قبض درکار ندیدم چو شدم مست مدام

حل هر عقده که می کرد به خوشحالی کرد

پای جبریل به کرسی خیالم نرسد

عشق بس پایه معراج مرا عالی کرد

شور این بادیه از بادیه گردیست مدام

رخت مجنون به عدم برد و مرا والی کرد

هرکه بر خوان طمع دست نیازید رسید

مگس آلوده شد از شه گران بالی کرد

عجم در مجلس اصحاب به کارست که جنگ

جای از خسته درونی و حزین نالی کرد

دلم از خنده نوشین حریفان بگرفت

گوشه یی کو که دل از گریه توان خالی کرد

قصه عشق به وصف تو طویل است طویل

درک تفسیر جمالت خرد اجمالی کرد

یوسف از خواری اخوان به کسادی افتاد

که فروشنده به پیش آمد و دلالی کرد

بود نزدیک که کام از لب شیرین گیرد

دست می یافت ظفر بخت بداقبالی کرد

کرد بازیچه معشوق «نظیری » خود را

آن چه خردان نکنند او به کهن سالی کرد