غزل شمارهٔ 359

ساقیا برخیز با مستان برقص

عشق ساغر می کند گردان برقص

خرقه‌ها را گل‌فشان کن از شراب

جام بر کف چون گل خندان برقص

کفر و ایمان از برون پرده‌اند

تو درون پرده با خاصان برقص

بانگ یاسبوح یا صوفی برآر

بر ره ناقوس با رهبان برقص

جای در خلوت به بی‌ذوقی مگیر

بر سَرِ خُم چون مِیِ جوشان برقص

راه ازین شورش به مقصد می‌رسد

همچو کشتی بر سر طوفان برقص

برفشان هستی، که جانان جان ماست

صوفیا با ساز و با دستان برقص

هر سرشکم در تماشا دیده‌ای‌ست

لخت دل گو بر سر مژگان برقص

هوشمندان دار برپا می‌کنند

مست گو منصور در زندان برقص

هست ازین کشتن «نظیری» زندگی

روی بر شمشیر در میدان برقص