غزل شمارهٔ 282

ای صبا از گل عطار نشانی به من آر

وز گلستان نشابور خزانی به من آر

خط ترخانی جاوید به عالم ندهند

بگذر از عالم و منشور امانی به من آر

فرصتم نیست که از سنگ قضا سر خارم

گر امانی نبود تاب و توانی به من آر

تیرباران ستم از پی هم چند رسد؟

ناوکی می‌کشم از سینه کمانی به من آر

هر نشانی که ز سوداش دهی سود دهد

اگر از مایه نماندست زیانی به من آر

کشت زار طربم تشنه آتش شده است

مطرب ابر دم برق زبانی به من آر

چون شرر در دل سنگست ز جانان سخنم

تا برآرم نفسی سوخته، جانی به من آر

ملک گیران سخن سکه به باطل زده‌اند

زین هم سیم دغم نقد روانی به من آر

دلم از صنعت الفاظ «نظیری» بگرفت

از دم پرهنری ساده بیانی به من آر