غزل شمارهٔ 205

من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

ز بس زخم دلم کاریست در دنبال من افتد

شکارت خوش برآید چون که از منزل برون آیی

نگاهت جانب مرغ همایون فال من افتد

نیم مرغی که بس دشوار باشد صید من کردن

ز بس سستم، گره از بال من در بال من افتد

از آن برجم که هرگه عقده یی در پیش چرخ آید

ز دوران ماه من ماند ز گردش سال من افتد

بزن بر نامه ام ای ابر محشر از کرم برقی

که می ترسم ملک را چشم بر اعمال من افتد

به قاتل خون خود پیش از سئوال حشر می بخشم

که در شرمندگی می ترسم از اهمال من افتد

مرا گستاخ گویی هاست در مجلس نخواهد شد

که دایم بند حسرت بر زبان لال من افتد

مران از گوشه چشمم که از عالم همین دارم

که در هر شادی و غم قبله آمال من افتد

بسی پرشوق می آید «نظیری » کعبه می ترسم

بتی ناگه ز طاق از شوق استقبال من افتد